Jump to content

NL117.20 Eremoeder: Difference between revisions

From Oera Linda Wiki
mNo edit summary
Nu wens ik
 
(28 intermediate revisions by the same user not shown)
Line 1: Line 1:
=={{Versie_Ott}}==
=={{Versie_Ott}}==


'''[[117|[117/20]]]'''
'''S. Frethorik'''


=={{Versie_Own}}==
'''1. Tweede Erge Tijd'''


==Ottema 1876==
'''c. Een Nieuwe Moeder'''
'''[/161]''' In 282 jaren hadden wij geene Eeremoeder gehad en nu alles bijna verloren scheen, ging men eene kiezen. Het lot viel op Gosa toegenaamd Makonta. Zij was Burgtmaagd op Fryasburgt te Texland. Helder van hoofd en klaar van zin, heel goed, en omdat hare burgt alleen gespaard was, zag iedereen daaruit hare roeping. Tien jaren later kwamen de zeelieden van Forana en van Lydasburgt. Zij wilden de zwarte mannen met vrouw en kinderen uit het land drijven. Daarover wilden zij de raad der Moeder inwinnen. Maar Gosa '''[163]''' vroeg: kunt gij een en ander terug voeren naar hunne landen, dan behoort gij spoed te maken, anders zullen zij hunne bloedverwanten niet weder vinden. Neen, zeiden zij. Toen zeide Gosa: Zij hebben uw zout geproefd en uw brood gegeten. Hun lijf en leven hebben zij onder uwe hoede gesteld. Gij moet uw eigen hart onderzoeken. Maar ik wil u een raad geven. Houdt hen tot dat gij in staat zijt om hen weder naar huis te voeren. Maar houdt hen bij uwe burgten daar buiten. Waakt over hunne zeden, en onderwijst hen alsof zij Fryas zonen waren. Hunne vrouwen zijn hier de sterkste. Als rook zal hun bloed vervliegen, tot er ten laatsten niets anders dan Fryas bloed in hunne nakomelingen zal overblijven. Zoo zijn zij hier gebleven. Nu wenschte ik wel dat mijne nakomelingen daar op letten, in hoeverre Gosa waarheid sprak. — Toen onze landen weder te begaan waren, kwamen er benden arme Saxmannen en vrouwen naar de oorden van Staveren en het Alderga, om gouden en andere sieraden te zoeken uit de drassige bodem. Doch de zeelieden wilden hen niet toelaten. Toen gingen zij de ledige dorpen bewonen te West Flyland, om hun lijf te behouden.


==Noten==
'''[[117|117.20]]''' Al tweehonderdtweeëntachtig jaar hadden we geen Eremoeder gehad, maar nu alles bijna verloren leek, ging men er één kiezen.
 
Het lot viel op Gosa, toegenaamd Makonta, een Burgmaagd van Frijasburg op Texland, met een verlicht verstand en zuivere zintuigen. Heel geschikt dus, en omdat alleen haar burg gespaard was gebleven, vond iedereen dat het haar roeping was.
 
Tien jaar later kwamen de zeevaarders van Forana en Lijdaburg. Ze wilden de zwarte mannen met vrouw en kind het land uitdrijven. Daarover '''[[118|[118]]]''' wilden ze de Moeder om raad vragen. Maar Gosa vroeg: “Kan je ze terugbrengen naar hun landen? In dat geval moet je opschieten, anders zullen ze hun familie niet terugvinden.”
 
“Nee”, zeiden ze. Toen zei Gosa: “Ze hebben je zout geproefd en je brood gegeten. Hun lijf en leven hebben ze aan jouw bescherming toevertrouwd. Jullie moeten je eigen hart raadplegen, maar ik zal raad geven. Hou ze vast totdat je in staat bent om ze naar hun thuisland te brengen, maar geef ze geen toegang tot je burgen. Waak over hun zeden en leid hen op alsof ze Frijaszonen zijn. Hun (Frijas) vrouwen zijn hier de sterksten. Als rook zal hun (Lijdas) bloed verwaaien, tot er uiteindelijk niets anders dan Frijas bloed in hun nakomelingen zal overblijven.” Zo zijn ze hier gebleven. Nu wens ik wel dat mijn nazaten erop letten, hoe verre Gosa waarheid sprak.
 
Toen onze landen weer begaanbaar waren, kwamen er bendes arme Saksen en vrouwen naar de domeinen van Staveren en het Alderga, om gouden en andere sieraden te zoeken in de zompige bodem. Maar de zeevaarders wilden hen niet toelaten. Toen gingen ze uit lijfsbehoud de verlaten dorpen in West-Vlieland bewonen.
 
===Noten===
<references />
<references />
{{Hoofdstuk Navigatie|normal=NL118.32 Vloot|back=NL115.10 Overspoeld|alternative=NL130.21 Noordland|altback=NL115.10 Overspoeld}}
=={{Titel andere talen}}==
<span>
:<div class="emoji flag de"></div> '''[[DE117.20 Ehrenmutter]]'''
:<div class="emoji flag uk"></div> '''[[EN117.20 Blacks]]'''
:<div class="emoji flag es"></div> '''[[ES117.20 Madre Honorable]]'''
:<div class="emoji flag fs"></div> '''[[FS117.20 GOSA|FS117.20 <span class="fryas">GOSA</span>]]'''
:<div class="emoji flag no"></div> '''[[NO117.20 Æresmor]]'''</span>


=={{Ander NL}}==
Hoofdstukken S1 en S2: [[S1 Ottema|Ottema 1876]] | [[S1 Overwijn|Overwijn 1951]]
[[Category:Nederlandse Vertalingen]]
[[Category:Nederlandse Vertalingen]]
__FORCETOC__
{{DEFAULTSORT:^S. Frethorik^}}
{{DEFAULTSORT:^Hk 14 Frethorik^}}
{{Hoofdstuk Navigatie|normal=Nl 14c Friso's Vloot|alternative=Nl 14f Noordland}}

Latest revision as of 10:00, 17 February 2026

Ontwerp 2026 Ott

S. Frethorik

1. Tweede Erge Tijd

c. Een Nieuwe Moeder

117.20 Al tweehonderdtweeëntachtig jaar hadden we geen Eremoeder gehad, maar nu alles bijna verloren leek, ging men er één kiezen.

Het lot viel op Gosa, toegenaamd Makonta, een Burgmaagd van Frijasburg op Texland, met een verlicht verstand en zuivere zintuigen. Heel geschikt dus, en omdat alleen haar burg gespaard was gebleven, vond iedereen dat het haar roeping was.

Tien jaar later kwamen de zeevaarders van Forana en Lijdaburg. Ze wilden de zwarte mannen met vrouw en kind het land uitdrijven. Daarover [118] wilden ze de Moeder om raad vragen. Maar Gosa vroeg: “Kan je ze terugbrengen naar hun landen? In dat geval moet je opschieten, anders zullen ze hun familie niet terugvinden.”

“Nee”, zeiden ze. Toen zei Gosa: “Ze hebben je zout geproefd en je brood gegeten. Hun lijf en leven hebben ze aan jouw bescherming toevertrouwd. Jullie moeten je eigen hart raadplegen, maar ik zal raad geven. Hou ze vast totdat je in staat bent om ze naar hun thuisland te brengen, maar geef ze geen toegang tot je burgen. Waak over hun zeden en leid hen op alsof ze Frijaszonen zijn. Hun (Frijas) vrouwen zijn hier de sterksten. Als rook zal hun (Lijdas) bloed verwaaien, tot er uiteindelijk niets anders dan Frijas bloed in hun nakomelingen zal overblijven.” Zo zijn ze hier gebleven. Nu wens ik wel dat mijn nazaten erop letten, hoe verre Gosa waarheid sprak.

Toen onze landen weer begaanbaar waren, kwamen er bendes arme Saksen en vrouwen naar de domeinen van Staveren en het Alderga, om gouden en andere sieraden te zoeken in de zompige bodem. Maar de zeevaarders wilden hen niet toelaten. Toen gingen ze uit lijfsbehoud de verlaten dorpen in West-Vlieland bewonen.

Noten

Navigeer

NL115.10 Overspoeld ᐊ vorig/volgend ᐅ NL118.32 Vloot

Aangepaste volgorde:

NL115.10 Overspoeld ᐊ vorig/volgend ᐅ NL130.21 Noordland

In andere talen

DE117.20 Ehrenmutter
EN117.20 Blacks
ES117.20 Madre Honorable
FS117.20 GOSA
NO117.20 Æresmor

Andere Nederlandse vertalingen

Hoofdstukken S1 en S2: Ottema 1876 | Overwijn 1951