NL125.05 Demetrius: Difference between revisions

Latest revision as of 13:55, 18 April 2026

Ontwerp 2026 Ott

S. Frethorik

3. Dagboek Ljudgeert

b. Demetrius en Friso

125.05 Onder de vele generaals had Nearchos een vriend die Antigonus heette.^[1] Zij streefden een gezamenlijk doel na, zo ze zeiden als aanhangers van het koninklijk geslacht en tevens om alle Kreeklanden hun oude vrijheid terug te geven.

Antigonus had onder vele anderen een zoon die Demetrius heette, later bijgenaamd de Stedenwinner.^[2] Hij belegerde onder andere de stad Salamis. Nadat hij daar al een lange strijd had geleverd, moest hij het opnemen tegen de vloot van Ptolemaeus — zo heette de vorst die Egiptaland beheerde. Demetrius won de zeeslag, niet door zijn huurlingen, maar doordat wij hem hielpen.^[3] Dit hadden we gedaan als bondgenoten van Nearchos, omdat we door zijn blanke huid,^[4] blauwe ogen en wit haar begrepen dat hij een deel van zijn bloed met ons deelde. Vervolgens viel Demetrius Rhodos aan.^[5] Daarheen vervoerden wij zijn huurlingen en proviand.

Toen we de laatste keer bij Rhodos aankwamen, bleek de oorlog voorbij te zijn en was Demetrius al naar Athenia gevaren. Onze zeekoning nam daar kennis van en leidde ons terug, maar toen we in de haven aankwamen was [126] heel het dorp in rouw gedompeld.

Friso, de koning van onze vloot, had thuis een zoon en dochter, zo roomblank^[6] alsof ze pas uit Frijasland waren aangekomen en zo wondermooi, dat niemand zich grotere schoonheid kon voorstellen. Hun reputatie verspreidde zich over alle Kreeklanden en kwam ook Demetrius ter ore. Demetrius was bedorven en onzedelijk. Hij dacht dat hij kon doen wat hij maar wilde en liet de dochter openlijk ontvoeren.

De moeder durfde de thuiskomst van haar Joy niet af te wachten. (Joy is hoe zeevaardersvrouwen hun mannen noemen en betekent: blijdschap. Ze zeggen ook wel Zoethart. De zeevaarders noemen hun vrouwen Troost en Fro(w)(lik), dat is: vrolijk.) Omdat ze niet op haar man durfde wachten, ging ze met haar zoon naar Demetrius en smeekte hem haar dochter terug te geven. Maar toen Demetrius haar zoon zag, liet hij hem naar zijn paleis voeren en deed met hem hetzelfde als hij met zijn zus had gedaan. Aan de moeder zond hij een buidel goud, maar die werd door haar in zee gesmeten. Toen ze thuis kwam werd ze waanzinnig. Ze liep door alle straten, in zichzelf pratend: “Heb jij mijn kinderen mischien gezien? O, muur, kan ik me hier verschuilen? Mijn Joy zal me doden, omdat ik zijn kinderen ben verloren!”

[127] Toen Demetrius vernam dat Friso thuisgekomen was, zond hij hem een bode met het bericht dat hij zich over de kinderen had ontfermd, om hen op een hoge status voor te bereiden, als beloning voor de diensten van hun vader. Maar Friso, die trots en radicaal was, zond een bode naar zijn kinderen met een brief, waarin hij hen aanraadde zich niet te verzetten tegen Demetrius, die immers het beste met hen voor had.

De bode bracht echter ook vergif en een tweede brief, waarin hij hen beval dat in te nemen. “Want”, zei hij, “tegen je wil is je lijf bevuild. Dat kan jou niet worden verweten. Maar indien je je ziel vervuilt, dan zul je nooit in Walhalla komen. Je ziel zal dan op Aarde blijven rondzwerven, zonder ooit het licht te kunnen vinden. Zoals de vleermuizen en nachtuilen zul je bij dag in je hol schuilen en er ‘s nachts uitkomen om op onze graven te huilen en jammeren, terwijl Frija haar hoofd van je moet afkeren.” De kinderen deden wat hen bevolen was. Demetrius liet hun lijken in zee werpen en tegen de mensen werd gezegd dat ze waren gevlucht.

Noten

↑ Antigonos I Monophthalmos.
↑ Demetrios I Poliorketes.
↑ Salamis was toen de voornaamste stad van Cyprus en werd door Demetrius veroverd nadat hij de vloot van Ptolemaeus I Soter had verslagen.
↑ blanke huid (FRISKA HUD) — letterijk: frisse huid. Vgl. noot roomblank.
↑ Het Beleg van Rhodos zou een jaar duren.
↑ roomblank (BJUSTRE FRES) — letterijk: bijster fris. Vgl. noot blanke huid.

Navigeer

NL120.10 Alexander ᐊ vorig/volgend ᐅ NL127.28 Afscheid

In andere talen

DE125.05 Demetrius

EN125.05 Demetrius

ES125.05 Demetrio

FS125.05 DEMÉTRIUS

NO125.05 Demetrius

Andere Nederlandse vertalingen

Hoofdstuk S3: Ottema 1876 | Overwijn 1951

[1] Antigonos I Monophthalmos.

[2] Demetrios I Poliorketes.

[3] Salamis was toen de voornaamste stad van Cyprus en werd door Demetrius veroverd nadat hij de vloot van Ptolemaeus I Soter had verslagen.

[4] uid (FRISKA HUD) — letterijk: frisse huid. Vgl. noot roomblank.

[5] Het Beleg van Rhodos zou een jaar duren.

[6] roomblank (BJUSTRE FRES) — letterijk: bijster fris. Vgl. noot blanke huid.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

@@ Line 1: / Line 1: @@
 =={{Versie_Ott}}==
-'''[[125|[125/05]]]'''
+'''S. Frethorik'''
-=={{Versie_Own}}==
+'''3. Dagboek Ljudgeert'''
-==Ottema 1876==
+'''b. Demetrius en Friso'''
-'''[/171]''' Onder de vele vorsten had Nearchus een vriend met name Antigonus. Deze streden beiden om één doel, gelijk zij zeiden, als helpers, voor het koninklijk geslacht, en voorts om alle Grieksche landen hunne oude vrijheid terug te geven. Antigonus had onder vele anderen een zoon, die heette Demetrius, later bijgenaamd de stedewinner. Deze ging eens op de stad Salamis af; nadat hij daar een geheele poos mede gestreden had, moest hij strijden met de vloot van Ptolemeus. Ptolemeus zoo heette de vorst die heerschte over Egyptenland. Demetrius won den strijd, doch niet door zijne soldaten, maar door dat wij hem geholpen hadden. Dit hadden wij gedaan uit vriendschap voor Nearchus, want wij kenden hem voor een basterd bloed, door zijne blanke huid met blauwe oogen en '''[173]''' wit haar. Naderhand ging Demetrius los op Rhodus, daarheen brachten wij zijne soldaten en leeftocht over. Toen wij de laatste reis te Rhodus kwamen, was de oorlog voorbijgegaan. Demetrius was naar Athene gevaren. Toen wij in de haven kwamen, was het geheele dorp in rouw gedompeld. Friso, die koning was over de vloot, had een zoon en eene dochter thuis, zoo bijster frisch alsof zij pas uit Fryasland gekomen waren, en zoo wonderschoon als niemand heugen mogt. De roep daarvan ging over alle Krekalanden en kwam in de ooren van Demetrius. Demetrius was vuil en onzedelijk, en hij dacht dat hem alles vrij stond. Hij liet de dochter openlijk schaken. De moeder durfde haar joi niet wachten, joi noemen de schippers vrouwen hare mannen, dat is blijdschap, ook zeggen zij zoethart. De schippers noemen hunne wijven, troost en fro of frow, dat is vreugde, en frolik dat is aan vreugde gelijk. Omdat zij haren man niet durfde opwachten, ging zij met haar zoon naar Demetrius, en smeekte, dat hij haar hare dochter weder zoude geven. Maar als Demetrius haren zoon zag, liet hij hem naar zijn hof voeren, en deed met hem eveneens, als hij met zijne zuster gedaan had. Aan de moeder zond hij een zak vol goud, doch zij smeet het in zee. Toen zij thuis kwam werd zij waanzinnig, allerwege liep zij over straat: (roepende) hebt gij mijne kinderen niet gezien, o wee! laat mij bij u eene schuilplaats zoeken, want mijn man wil mij dooden, omdat ik zijne kinderen verloren heb. Toen Demetrius vernam, dat Friso weer thuis was, zond hij een bode tot hem zeggende, dat hij zijne kinderen tot zich genomen had om hen te voeren tot eene hoogen staat, en om hem te beloonen voor zijne diensten. Maar Friso, die trotsch en hardvochtig was, zond een bode met een brief naar zijne kinderen, daarin vermaande hij hen, zij zouden Demetrius te wille zijn, vermits deze hun geluk begeerde. Doch de bode had nog een anderen brief, met vergif, daarbij beval hij hen dit in te nemen; want, '''[175]''' zeide hij, tegen uwen wil is uw ligchaam verontreinigd, dat zal u niet toegerekend worden, doch indien gij uwe ziel verontreinigt, zult gij nimmer in Walhalla komen; uwe zielen zullen dan over de aarde omwaren, zonder ooit het licht te mogen zien; gelijk de vleermuizen en nachtuilen zult gij steeds bij dag in uwe holen schuilen en des nachts uitkomen, en dan op onze graven schreijen en huilen, dewijl Frya haar hoofd van u moet afwenden. De kinderen deden gelijk hun vader hun bevolen had. Demetrius liet hunne lijken in de zee werpen, en aan de menschen werd gezegd, dat zij gevlucht waren. Nu wilde Friso met alle mannen naar Fryasland varen, waar hij vroeger geweest was; maar de meesten wilden dat niet doen. Nu ging Friso heen en schoot het dorp met de koninklijke voorraadschuren in brand. Nu kon en durfde niemand blijven, en allen waren blijde, dat zij buiten waren. Behalve vrouwen en kinderen hadden wij alles achtergelaten, doch wij waren geladen met leeftocht en oorlogsgereedschap.
-Friso had nog geen vrede. Toen wij bij de oude haven kwamen, ging hij met zijne stoutmoedige manschappen heen en schoot onverhoeds brand in de schepen, die hij met zijne pijlen bereiken konde. Na zes dagen zagen wij de oorlogsvloot van Demetrius op ons toekomen. Friso beval ons dat wij de kleinste schepen moesten achteruit houden in eene breede linie; de groote met vrouwen en kinderen vooruit. Voorts gebood hij, dat wij de kraanbogen van voren moesten wegnemen en aan den achtersteven bevestigen, want zeide hij, wij behooren al vluchtende te vechten. Niemand mag zich vermeten, om een enkelden vijand te vervolgen, alzoo, zeide hij, is mijn besluit. Terwijl wij daarmede reeds bezig waren, kwam de wind ons voor de boeg tot schrik van de lafaards en der vrouwen, omdat wij geene slaven hadden, dan die ons vrijwillig gevolgd waren. Wij konden den vijand dus niet door roeijen ontkomen. Maar Wralda wist wel, waarom hij '''[177]''' zoo deed. En Friso, die het vatte, liet spoedig de brandpijlen op de kraanbogen leggen. Tevens gebood hij dat niemand schieten mogt, voor dat hij geschoten had. Daarop zeide hij, dat wij alle naar het middelste schip moesten schieten. Is dat doel goed bereikt, zeide hij, dan zullen de andere hem te hulp komen, dan moet ieder schieten, zoo hij best kan. Toen wij nu ander half ketting (kabelslengte) van hen af waren, begonnen de Pheniciers te schieten, maar Friso beantwoordde dat niet voor dat de eerste pijl op zes vademen van zijn schip neer viel. Nu schoot hij, de anderen volgden, het geleek wel een vuurregen, en omdat onze pijlen met den wind medegingen, bleven zij alle aan den brand en raakten zelfs de derde laag. Alle mannen gierden en juichten, maar de kreten onzer tegenstanders waren zoo luide, dat ons het hart benepen werd. Toen Friso meende, dat het wel toe konde, liet hij afhouden en wij spoedden ons weg. Doch na dat wij twee dagen voortgesukkeld hadden, kwam er eene andere vloot in 't gezicht van dertig schepen, die ons steeds inwon. Friso liet ons weer klaar maken; maar de anderen zonden eene lichte snik met roeijers bemand vooruit. Hunne boden baden uit aller naam, of zij met ons mede varen mogten. Zij waren Joniers. Door Demetrius waren zij gewelddadig naar de oude haven gestuurd; daar hadden zij van dit gevecht gehoord; nu hadden zij het stoute zwaard aangegord, en waren ons gevolgd. Friso, die veel met Joniers gevaren had, zeide ja; maar Wichhirte onze koning zeide neen. De Joniers zijn afgoden-dienaren, zeide hij, ik zelf heb gehoord hoe zij die aanriepen. Friso zeide, dat komt door den omgang met de echte Krekalanders. Dat heb ik vaak zelf gedaan, en toch ben ik zoo Fryas als de vroomste van u. Friso was de man, die ons naar Friesland moest wijzen, dus gingen de Joniers mede. Ook scheen het naar Wraldas genoegen, want eer drie maanden verloopen waren, gingen wij langs Brittania, en drie dagen later mochten wij hoezee roepen.
+'''[[125|125.05]]''' Onder de vele generaals had Nearchos een vriend die Antigonus heette.<ref>[https://nl.wikipedia.org/wiki/Antigonos_I_Monophthalmos Antigonos I Monophthalmos].</ref> Zij streefden een gezamenlijk doel na, zo ze zeiden als aanhangers van het koninklijk geslacht en tevens om alle Kreeklanden hun oude vrijheid terug te geven.
-==Noten==
+Antigonus had onder vele anderen een zoon die Demetrius heette, later bijgenaamd de Stedenwinner.<ref>[https://nl.wikipedia.org/wiki/Demetrios_I_Poliorketes Demetrios I Poliorketes].</ref> Hij belegerde onder andere de stad Salamis. Nadat hij daar al een lange strijd had geleverd, moest hij het opnemen tegen de vloot van Ptolemaeus — zo heette de vorst die Egiptaland beheerde. Demetrius won de zeeslag, niet door zijn huurlingen, maar doordat wij hem hielpen.<ref>[https://nl.wikipedia.org/wiki/Salamis_(Cyprus) Salamis] was toen de voornaamste stad van Cyprus en werd door Demetrius veroverd nadat hij de vloot van  [https://nl.wikipedia.org/wiki/Ptolemaeus_I_Soter Ptolemaeus I Soter] had verslagen.</ref> Dit hadden we gedaan als bondgenoten van Nearchos, omdat we door zijn blanke huid,<ref>blanke huid  (<span class="fryas">FRISKA HUD</span>) — letterijk: ''frisse huid''. Vgl. noot ''roomblank''.</ref> blauwe ogen en wit haar begrepen dat hij een deel van zijn bloed met ons deelde. Vervolgens viel Demetrius Rhodos aan.<ref>Het [[wikipedia:Siege_of_Rhodes_(305–304_BC)|Beleg van Rhodos]] zou een jaar duren.</ref> Daarheen vervoerden wij zijn huurlingen en proviand.
+Toen we de laatste keer bij Rhodos aankwamen, bleek de oorlog voorbij te zijn en was Demetrius al naar Athenia gevaren. Onze zeekoning nam daar kennis van en leidde ons terug, maar toen we in de haven aankwamen was '''[[126|[126]]]''' heel het dorp in rouw gedompeld.
+Friso, de koning van onze vloot, had thuis een zoon en dochter, zo roomblank<ref>roomblank (<span class="fryas">BJUSTRE FRES</span>) — letterijk: ''bijster fris''. Vgl. noot ''blanke huid''.</ref> alsof ze pas uit Frijasland waren aangekomen en zo wondermooi, dat niemand zich grotere schoonheid kon voorstellen. Hun reputatie verspreidde zich over alle Kreeklanden en kwam ook Demetrius ter ore. Demetrius was bedorven en onzedelijk. Hij dacht dat hij kon doen wat hij maar wilde en liet de dochter openlijk ontvoeren.
+De moeder durfde de thuiskomst van haar ''Joy'' niet af te wachten. (''Joy'' is hoe zeevaardersvrouwen hun mannen noemen en betekent: ''blijdschap''. Ze zeggen ook wel ''Zoethart''. De zeevaarders noemen hun vrouwen ''Troost'' en ''Fro(w)(lik)'', dat is: ''vrolijk''.) Omdat ze niet op haar man durfde wachten, ging ze met haar zoon naar Demetrius en smeekte hem haar dochter terug te geven. Maar toen Demetrius haar zoon zag, liet hij hem naar zijn paleis voeren en deed met hem hetzelfde als hij met zijn zus had gedaan. Aan de moeder zond hij een buidel goud, maar die werd door haar in zee gesmeten. Toen ze thuis kwam werd ze waanzinnig. Ze liep door alle straten, in zichzelf pratend: “Heb jij mijn kinderen mischien gezien? O, muur, kan ik me hier verschuilen? Mijn Joy zal me doden, omdat ik zijn kinderen ben verloren!”
+'''[[127|[127]]]''' Toen Demetrius vernam dat Friso thuisgekomen was, zond hij hem een bode met het bericht dat hij zich over de kinderen had ontfermd, om hen op een hoge status voor te bereiden, als beloning voor de diensten van hun vader. Maar Friso, die trots en radicaal was, zond een bode naar zijn kinderen met een brief, waarin hij hen aanraadde zich niet te verzetten tegen Demetrius, die immers het beste met hen voor had.
+De bode bracht echter ook vergif en een tweede brief, waarin hij hen beval dat in te nemen. “Want”, zei hij, “tegen je wil is je lijf bevuild. Dat kan jou niet worden verweten. Maar indien je je ziel vervuilt, dan zul je nooit in Walhalla komen. Je ziel zal dan op Aarde blijven rondzwerven, zonder ooit het licht te kunnen vinden. Zoals de vleermuizen en nachtuilen zul je bij dag in je hol schuilen en er ‘s nachts uitkomen om op onze graven te huilen en jammeren, terwijl Frija haar hoofd van je moet afkeren.” De kinderen deden wat hen bevolen was. Demetrius liet hun lijken in zee werpen en tegen de mensen werd gezegd dat ze waren gevlucht.
+===Noten===
 <references />
+{{Hoofdstuk Navigatie|normal=NL127.28 Afscheid|back=NL120.10 Alexander}}
+=={{Titel andere talen}}==
+<span>
+:<div class="emoji flag de"></div> '''[[DE125.05 Demetrius]]'''
+:<div class="emoji flag uk"></div> '''[[EN125.05 Demetrius]]'''
+:<div class="emoji flag es"></div> '''[[ES125.05 Demetrio]]'''
+:<div class="emoji flag fs"></div> '''[[FS125.05 DEMÉTRIUS|FS125.05 <span class="fryas">DEMÉTRIUS</span>]]'''
+:<div class="emoji flag no"></div> '''[[NO125.05 Demetrius]]'''</span>
+=={{Ander NL}}==
+Hoofdstuk S3: [[S3 Ottema|Ottema 1876]] | [[S3 Overwijn|Overwijn 1951]]
 [[Category:Nederlandse Vertalingen]]
-__FORCETOC__
+{{DEFAULTSORT:^S. Frethorik^}}
-{{DEFAULTSORT:^Hk 13 Apollania^}}
-{{Hoofdstuk Navigatie|normal=Nl 14f Noordland|alternative=Nl 14c Friso's Vloot}}