View source for NL115.10 Overspoeld

=={{Versie_Ott}}==

'''S. Frethorik'''

'''1. Tweede Erge Tijd'''

'''Fryasland Overspoeld'''

'''[[115|115.10]]''' De Mági was trots op zijn sluwheid, maar Aarde zou hem duidelijk maken dat zij geen Mágí, noch afgoden kan toelaten op de heilige grond waaruit zij Frya baarde. Zoals het wilde paard zijn manen schudt, nadat het zijn berijder in het gras heeft geworpen, zo schudde Aarde haar wouden en bergen. Rivieren werden over velden gespreid. De zee kookte. Bergen spuwden naar de wolken en wat zij gespuwd hadden, werd door de wolken weer op Aarde gesmeten. In het begin van de Arnemaand (Oogstmaand, augustus) neigde Aarde noordwaarts. Ze zeeg neer, al lager en lager. In de Wolvenmaand (Wintermaand, december) waren de laaggelegen delen van Fryasland onder zee. De wouden met beelden erin, werden opgetild en een spel der winden. Het jaar daarop kwam vorst in de Hardemaand (Louwmaand, januari) en verborg oud-Fryasland onder een plaat ijs. In de Sellemaand (Sprokkelmaand, februari) kwam stormwind '''[[116|[116]]]''' uit het noorden en voerde bergen van ijs en stenen mee. 

Toen de lente kwam, hief Aarde zichzelf op. IJs smolt weg. Eb kwam en de wouden met de beelden dreven naar zee. In de Winne- of Minnemaand (Bloeimaand, mei) voer ieder die durfde weer naar huis. Ik kwam met een maagd op de burg Ljudgarda. Wat zag het er naargeestig uit! Het meeste bos van de Lindewaarden was weg. Waar Ljudgarda geweest was, was nu zee. Golven sloegen op de ringdijk. Kruiend ijs had de toren weggevaagd en de huizen lagen in puin. Aan de helling van de dijk vond ik een steen. Onze schrijver had er zijn naam in gekrast. Dat was voor mij een baken.

Zoals met onze burg, was het ook met de andere gegaan. In de hoge landen waren ze door aarde, in de lage landen door water verwoest. Alleen Fryasburg op Texland werd ongedeerd gevonden. Maar al het land dat noordwaarts had gelegen, was overspoeld. Het is nog steeds niet herrezen.

Aan deze kant van het Vliemeer waren, naar men zei, dertig zoute plassen ontstaan, doordat de bossen met grond en al waren weggespoeld. In West-Vlieland vijftig. De gracht die van het Alderga dwars door het land gelopen had, was verzand en '''[[117|[117]]]''' verloren. De stuurlui en ander varend volk dat thuis was, had zichzelf met familie en verwanten op hun schepen gered. Maar het zwarte volk van Lydaburg en Alikmarum had hetzelfde gedaan. Terwijl ze zuidwaarts dreven, hadden ze vele meisjes gered en omdat niemand naar hen kwam vragen, hielden ze hen als hun vrouwen. De mensen die terugkwamen gingen allen binnen de ringdijken van de burgen wonen, omdat daarbuiten alles slib en brakland was. De oude huizen werden hersteld. Van de bovenlanden kocht men koeien en schapen en in de grote huizen, waar voorheen de maagden woonden, werd nu laken en vilt gemaakt om te kunnen overleven.

Dit geschiedde achtienhonderdachtentachtig jaar nadat Atland verzonken was.

=={{Titel_noten_vertalingen}}==
<div class="toccolours mw-collapsible mw-collapsed">

==={{Versie_Own}}===
'''[/111]''' De Magy boogde op zĳn slimheid. Maar Irtha zou hem tonen, dat zij geen Magy noch afgoden kon toelaten tot de heilige schoot, waaruit zij Frya baarde, Evenals het wilde ros zijn manen schudt, nadat het zijn berijder in het gras heeft geworpen, zo schudde Irtha haar wouden en bergen. Rivieren werden over de velden verspreid. De zee kookte. Bergen spuwden hun vuur hemelhoog en wat zij gespuwd hadden, slingerden de wolken weer op aarde. In het begin van Arnemaand (Oogstmaand) neigde de aarde naar het Noorden en zeeg al lager en lager neer. In de Wolvenmaand (Wintermaand) lagen de lage marken van Fryaland onder de zee bedolven. De wouden, waarin beelden waren, werden opgeheven en een spel der winden. Het jaar daarop kwam er vorst in de Hardemaand (Louwmaand) en legde het oude Fryaland onder een ijskorst. In Sellemaand (Sprokkelmaand) kwam er stormwind '''[113]''' uit het Noorden en voerde bergen van ijs en stenen mee. Toen de lente kwam, hief de aarde zich op. Het ijs smolt weg. Er kwam ebbe en de wouden met de beelden dreven naar zee. In de Winne- of Minnemaand (Bloeimaand) ging ieder, die durfde, weer naar huis varen. Ik kwam met een maagd op de burcht Liudgaarde. Hoe droevig zag het er daar uit! De wouden van de Lindaoorden waren meest weg. Waar de Ljudgaarde geweest was, was zee. De golfslag zweepte de ringdijk. Het ijs had de toren vernield en de huizen lagen door elkander. Aan de helling van de dijk vond ik een steen, Onze schrijver had daarin zijn naam gegrift, dat was mij een baken. Gelijk het met onze burcht gegaan was, zo was het ook met de andere gegaan. In de hoge landen waren zij door de aarde, in de lage landen door het water vernield. Alleen Fryaburcht op Techelland werd ongedeerd gevonden. Maar al het land dat ten Noorden had gelegen, was onder zee, nóg is het niet boven gebracht. Aan deze kant van het Vliedmeer waren, naar gemeld werd, dertig zoute plassen gekomen, ontstaan door de wouden, die met grond en al waren weggedreven. Te West-Vliedland vijftig. De gracht, die van het Aldega (Hensbroek) dwars door het land gelopen had, was verzand en vernield. De zeelieden en ander varensvolk, die thuis waren, hadden zich op hun schepen gered met magen en bloedverwanten. Maar het zwarte volk van Lydaburcht en het Alkmaar had hetzelfde gedaan. Terwijl de zwarten zuidwaarts afdreven, hadden zij vele meisjes gered en doordat niemand kwam, om ze op te eisen, hielden zij ze als hun vrouwen. De mensen, die terugkwamen, ginzen allen binnen de ringdijken van de burchten wonen, omdat het daarbuiten louter slib en moerasland was. De oude huizen werden op een hoop gegooid. Van de bovenlanden kocht men koeien en schapen en in de grote huizen, waar tevoren de maagden gevestigd waren, werd nu laken en vilt gemaakt, om des levens wille. Dit geschiedde 1888 jaren nadat Atland was verzonken.

===Ottema 1876===
'''[/159]''' De Magy verhief zich op zijne slimheid. Maar Irtha zoude hem toonen, dat zij geen Magy noch afgoden mocht toelaten tot de heilige schoot, waaruit zij Frya baarde. Even als het wilde ros zijne manen schudt, nadat het zijn berijder in het gras geworpen heeft, even zoo schudde Irtha hare wouden en bergen. Rivieren werden over de velden gespreid. De zee kookte. Bergen spuwden vuur naar de wolken, en wat zij gespuwd hadden, slingerden de wolken weder op aarde. Bij den aanvang van Arnemaand (oogstmaand) neigde de aarde noordwaarts en zeeg neder, al lager en lager. In de Wolvenmaand (wintermaand) lagen de lage marken van Fryasland onder de zee bedolven. De wouden, daar beelden in waren, werden opgeheven en een spel der winden. Het jaar daarop kwam vorst in de Hardemaand (louwmaand) en legde oud Fryasland onder een plank (ijsveld) verscholen. In Sellemaand (sprokkelmaand) kwam stormwind uit het noorden weg, mede voerende bergen van ijs en steenen. Toen springvloed kwam, hief de aarde zich op. Het ijs smolt weg. Ebbe kwam en de wouden met de beelden dreeven naar zee. In de Winne of Minnemaand (bloeimaand) ging ieder, die durfde, weer naar huis varen. Ik kwam met eene maagd op de burgt Liudgaarde. Hoe droevig zag het er daar uit. De wouden der Lindaoorden waren meest weg. Waar de Liudgaarde geweest was, was zee. De golfslag zweepte den ringdijk. IJs had den toren vernield, en de huizen lagen door elkander. Aan de helling van den dijk vond ik een steen; '''[161]''' onze schrijver had daar zijn naam ingegrift; dat was mij een baken. Gelijk het met onze burgt gegaan was, zoo was het ook met de andere gegaan. In de hooge landen waren zij door de aarde, en in de lage landen door het water vernield. Alleen Fryasburcht op Texland werd ongedeerd gevonden. Maar al het land dat noordwaarts gelegen had, was onder de zee; nog is het niet weer boven gebragt. Aan dezen kant van het Flymeer waren, naar gemeld werd, dertig zoute plassen gekomen, ontstaan door de wouden, die met grond en al weg gedreven waren. Te Westflyland vijftig. De gracht, die van het Alderga dwars door het land geloopen had, was verzand en vernield. De zeelieden en ander varensvolk, die te huis waren, hadden zich zelven gered met magen en bloedverwanten op hunne schepen. Maar het zwarte volk van Lydasburgt en Alkmarum had eveneens gedaan. Terwijl de zwarten zuidwaarts dreven, hadden zij vele meisjes gered, en naardien niemand kwam om ze op te eischen, hielden zij haar tot hunne vrouwen. De menschen die terug kwamen, gingen allen binnen de ringdijken der burgten wonen, omdat het daar buiten alles slib en broekland was. De oude huizen werden zamengeklust. Van de bovenlanden kocht men koeijen en schapen, en in de groote huizen, daar te voren de maagden gevestigd waren, werd nu laken en filt gemaakt, om des levens wille. Dit geschiedde 1888 jaren nadat Atland gezonken was.
</div>

{{Hoofdstuk Navigatie|normal=NL117.20 Eremoeder|back=NL113.23 Vlucht}}
<span><div class="emoji flag uk"></div> '''[[En 14a Fryasland Swamped]]'''</span>
[[Category:Nederlandse Vertalingen]]
__FORCETOC__
{{DEFAULTSORT:^S. Frethorik^}}