View source for 2021 De Filistijnen en de Zeevolken

geïmproviseerde vertaling uit het Spaans ([https://hyraniogarbho.blogspot.com/2021/04/los-filisteos-y-los-pueblos-del-mar.html bron])

:originele titel: ''Los Filisteos y los pueblos del Mar''
:auteur: Hyranio Garbho
:gepubliceerd 24-4-2021

NB: Vertaling en opmaak kunnen nog worden verbeterd, links (o.a. naar nog te maken Engelse vertaling) en categorieën kunnen worden toegevoegd.

== De Filistijnen en de Zeevolken ==
Als er iets is dat de Arisch-Friezen uit de Oera Linda-sagen kenmerkt, is het wel de zeevaart. Zij definiëren zichzelf, eindeloos vaak, als de “zeevolken”. De uitdrukking “stjurar”, die heel goed kan worden vertaald als “zeevaarder” of “zeemensen”, komt overal in de tekst voor. In alle gevallen definieert het het gemeenschappelijke kenmerk van de oude Friezen. Nêf Tünis en Nêf Inka zijn misschien hun meest overtuigende getuigenis. Maar ook Jon, die samen met Nyhellênja de Middellandse Zee bevoer en de kusten van Griekenland en Klein-Azië bereikte. In die zin is de definitie van de Arisch-Friezen als “zeevolken” niet triviaal; en naar onze mening mag dat niet over het hoofd worden gezien. Het is nauw verbonden, volgens het oordeel dat de samenhang der feiten ons oplegt, met een van de meest fascinerende mysteries uit de geschiedenis van de oude wereld: het raadsel van de Filistijnen en hun nooit volledig gewaardeerde rol in het drama van de verre oudheid.

Volgens de officiële geschiedschrijving blijft de oorsprong van de Filistijnen onzeker. Ze worden al vroeg genoemd in enkele oude Egyptische documenten die melding maken van bepaalde “zeevolken”. De Filistijnen worden daar “peleset” genoemd. Volgens deze teksten zouden de “peleset” of “Filistijnen” zich hebben gevestigd aan de zuidwestkust van Kanaän, in de huidige Gazastrook (Palestina), en zich van daaruit hebben uitgebreid tot het gebied dat nu door Israël wordt ingenomen. Deze geografische locatie, zoals duidelijk te zien is, zal de Filistijnen met de Hebreeën verbinden en aanleiding geven tot een reeks bijbelse verhalen die algemeen bekend en besproken zijn – een van deze verhalen is dat van Goliath tegen David, dat vanwege zijn symbolische karakter aan het einde van dit hoofdstuk zal worden behandeld.

In de Bijbel worden de Filistijnen “pelistim” genoemd. Van hen wordt gezegd dat ze uit Egypte komen.<ref>Genesis 10, 13–14.</ref> Maar de Egyptenaren identificeerden hen met de “zeevolken”, wier oorsprong in het Middellandse Zeegebied lag, met name op Kreta. Recente auteurs noemen ook de Egeïsche Zee<ref>Tischler, Alle dingen in de Bijbel.</ref> en Klein-Azië. In elk geval verwijzen alle onderzoekers naar het maritieme Middellandse Zeegebied, grenzend aan het oude Griekenland. Recente ontdekkingen<ref>Zie Michal Feldman, Daniel Master en anderen, “Ancient DNA sheds light on the genetic origins of early Iron Age Philistines”.</ref> plaatsen de oorsprong van de Filistijnen veel verder naar het westen. Zij wijzen regio’s aan als Sardinië en Spanje. Maar nog belangrijker is wat deze ontdekkingen zeggen over de genetische afkomst die blijkt uit de analyse van het DNA van de oude Filistijnen. Een recent onderzoek, uitgevoerd door Michal Feldman, Daniel Master en anderen<ref>Ibid.</ref>, gericht op de analyse van de botresten van individuen begraven in de Filistijnse stad Askelon, suggereert dat de Filistijnen in werkelijkheid van Europese, dat wil zeggen Arische, afkomst zijn. Dit gegeven is op zichzelf al een uiterst belangrijk stukje informatie, aangezien tot nu toe de Filistijnen werden geïdentificeerd met de huidige Palestijnen – in feite komt de naam “Palestina” precies van het woord “Filistin”, oftewel “Filistijnen”. Maar de Palestijnen zijn in werkelijkheid Semieten, en hun oorsprong ligt bij de oude Semitische bevolkingen van de Levant aan de Middellandse Zee. In dit opzicht, genetisch gesproken, staan de Palestijnen dichter bij de Joden dan bij de Filistijnen van het verleden. Het zijn feitelijk bevolkingen die voor meer dan negentig procent verwant zijn door bloedbanden. Maar de Filistijnen, zoals recentelijk is aangetoond, waren geen Semieten, maar Ariërs. En dit enkele feit dwingt ons de zaak vanuit een geheel nieuw en ander perspectief te heroverwegen

Laten we als uitgangspunt voor onze ideeën de feiten nemen die we hier hebben besproken. Ten eerste de identificatie van de Filistijnen in oude teksten met bepaalde “zeevolken”. En ten tweede de wetenschappelijke ontdekkingen die wijzen op een Arische oorsprong van de Filistijnen. Beide gegevens spreken in feite voor zich. Maar de uitleg van de details zal ons binnenleiden in een werkelijk nieuwe en onbekende wereld; en bovendien zal het ons een enorme hoeveelheid sleutelgegevens opleveren om de historiciteit van de verhalen van het Oera Linda-boek en het boek zelf te bewijzen.

Men noemt “Zeevolken” een groep volkeren die vanuit het Middellandse Zeegebied naar het Midden-Oosten en Egypte migreerden, in de late bronstijd (ongeveer in het tweede millennium vóór de gewone jaartelling). Dit gegeven past perfect bij de Oera Linda-sagen. Volgens de officiële geschiedschrijving voeren de “Zeevolken” langs de oostkust van de Middellandse Zee en vielen Egypte binnen, rond de 19e en 20e dynastie. Deze invallen maakten de eerste verslagen over de “Zeevolken” mogelijk. Getuigenissen bewaard in Byblos en Amarna behoren tot de oudste historische bronnen die naar hen verwijzen. In Byblos getuigen hiërogliefen op de obelisk bij de tempel van het bestaan van de Lyciërs, een van de vele zeevolken. In de brieven van Amarna worden de Shardan genoemd (er is ook een brief die verwijst naar de Lyciërs, de Alasiya en de Danuna als volken die de Egyptische dorpen aanvielen). De documenten van Ramses II en Ramses III, die van Merenptah, de brieven uit Ugarit, enzovoorts, vormen andere getuigenissen over deze mysterieuze volkeren. De “peleset”, geïdentificeerd met de Filistijnen, worden genoemd in de documenten van Ramses III, vooral in die welke verwijzen naar zijn laatste militaire campagne tegen hen in de Levant. De lijst met bewijzen is aanzienlijk.<ref>Afgezien van de documenten van Amarna en Byblos zijn er nog een reeks andere bewijzen in de documenten van Ramses II en Ramses III. De Zeevolken worden vele malen genoemd in de verslagen over de Slagen bij de Delta en Kadesh. De vermeldingen zijn te vinden op de Tweede Stele van Tanis en op de Stele van Aswan; ook in de tempels van Luxor, Abydos, Karnak en Abu Simbel. Er zijn ook verwijzingen naar de Zeevolken in de papyrus Sallier III en in de papyrus Harris I. Wat betreft de bewijzen uit de documenten van Merenptah en de brieven uit Ugarit, dient met betrekking tot de eersten de Grote inscriptie van Karnak te worden genoemd, die de strijd tegen de confederatie van de Negen Bogen in de westelijke Delta beschrijft, evenals de bewijzen van de Obelisk van Caïro, de Stele van Atribis en de Stele van Merenptah; en met betrekking tot de laatsten de vier brieven uit Ugarit, gedateerd rond 1200 v.Chr., die de herinnering bewaren aan Hammurabi, de laatste koning van Ugarit.</ref> Tjekers<ref>Arische volkeren die zich vermoedelijk in de regio Kreta vestigden en later naar Anatolië migreerden.</ref>, Shardanes<ref>De Shardanen waren zeevolken van Arische oorsprong, die waarschijnlijk afkomstig waren uit de regio Sardinië, hoewel er ook geschreven is dat ze uit het oude Sardes in Klein-Azië kwamen.</ref>, Lyciërs<ref>De Lyciërs zijn, waarschijnlijk vanwege vocale overeenkomsten, geïdentificeerd als een van de zeevolken afkomstig uit de regio Lycië in Klein-Azië.</ref>, Tursha’s<ref>De Turshas of Teresh zijn zeevolken die in verband worden gebracht met de oude Trojanen.</ref>, Sheklesh<ref>De Sheklesh of Shekelesh waren Arische volkeren die waarschijnlijk uit de regio Sicilië kwamen.</ref>, Danuna’s<ref>De Danunas of Denyen zijn verwant aan de oude Achaeërs.</ref>, Kawashas of Weshes<ref>Ook de Weshes of Kawashas of Ekweshes zijn, net als de Danunas, verwant aan de oude Achaeërs.</ref> en Peleset<ref>Volgens de officiële geschiedschrijving is een van de zeevolken geïdentificeerd als Arische stammen afkomstig uit Kreta.</ref> worden voortdurend genoemd in de oudste Egyptische inscripties en zijn overal in het land verspreid. Toch waren de “Zeevolken” tot het laatste kwart van de 19e eeuw nauwelijks bekend in de moderne wereld. Waarom zoveel opzettelijke onwetendheid over hen?

De uitdrukking “Zeevolken” werd voor het eerst in Frankrijk gebruikt, rond de tijd dat het Oera Linda werd gepubliceerd. Ze komt van de Franse egyptoloog Emmanuel de Rougé. Op basis van Rougé heeft enige tijd later Gaston Maspero, een andere Franse egyptoloog, deze uitdrukking overgenomen en toegepast op al deze volken die door de bronnen worden genoemd. Deze benaming heeft in elk geval een historische en etymologische basis in de oude inscripties zelf, want ze verschijnen in de documenten van farao Merenptah, met name in de Grote Inscriptie van Karnak.

Het is bijzonder belangrijk de periode te benadrukken waarin deze uitdrukking gangbaar werd onder egyptologen aan het eind van de 19e eeuw. Want, zelfs als het Oera Linda in het slechtste geval aan het begin van die eeuw zou zijn geschreven, zoals zijn tegenstanders willen aantonen, hoe is het dan mogelijk dat de auteurs een uitdrukking kenden en gebruikten die pas een halve eeuw later in zwang zou raken? Dit is een raadselachtige kwestie en een argument voor de authenticiteit van het oude Friese manuscript. Het Oera Linda gebruikt de uitdrukking “zeevolken” om zichzelf te benoemen en zich te onderscheiden van alle andere volkeren op aarde. Maar, los van de uitdrukking zelf, die voor velen zelfs anekdotisch zou kunnen zijn, is er het feit dat zij zeevarende volkeren waren van de Noord-Atlantische en vooral ook de Middellandse Zee. Over het bestaan van deze volkeren bleef de moderne geschiedschrijving stil tot het midden van de 19e eeuw. Als het Oera Linda, zoals zijn tegenstanders beweren, aan het begin van die eeuw werd geschreven, hoe konden de auteurs dan weten van deze volkeren? Vooral omdat er geen enkele bijzondere expertise over egyptologie wordt getoond. Het is, zoals men kan zien, praktisch onmogelijk.

Volgens de Oera Linda-sagen trokken twee ervaren Friese zeevaarders rond het jaar tweeduizend vóór de gewone jaartelling naar de Middellandse Zee. Deze twee zeevaarders waren Nêf Tünis en Nêf Inka. Bij Kâdik (Straat van Gibraltar) scheidden hun wegen. Nêf Inka koos de route naar het westen en bereikte de kusten van het Amerikaanse continent. Nêf Tünis daarentegen voer de Middellandse Zee in en stichtte Arisch-Friese koloniën op Pantelleria, in Tunesië, in Griekenland, Egypte, Klein-Azië, Palestina en bereikte zelfs de Gangesvallei in India. Een reeks migratie- en veroveringsgolven volgde. De laatste daarvan zou die van Jon en Nyhellênja zijn geweest, ongeveer zeshonderd jaar voor het christendom. Dit is in het kort wat het Oera Linda-boek vertelt. Als we deze informatie vergelijken met wat onafhankelijk daarvan door de officiële wetenschap wordt gemeld, is de overeenkomst in de opeenvolging van gebeurtenissen verbazingwekkend. In dezelfde periode waarin het Oera Linda de bewegingen van Nêf Tünis in de Middellandse Zee beschrijft, spreken officiële documenten over het verschijnen van zeevolken uit het westen. Deze volkeren, zoals recentelijk is aangetoond, waren van Arische afkomst, net als de volkeren uit de Oera Linda-sagen. In het licht van al deze bewijzen rest ons niets anders dan de hypothese te wagen dat de zogenaamde “Zeevolken” niemand anders zijn dan de Arisch-Friezen uit de sagen van het oude Friese manuscript.

De komst van de Arisch-Friezen naar Palestina is gedocumenteerd in het Oera Linda, in de teksten gegraveerd in de burg van Stavia<ref>Zie Oera Linda, Spaanse versie van Hyranio Garbho, blz. 94 en 95. De titel van dit hoofdstuk in de originele Friese tekst is “Thit ella stet navt allêna vpper Waraburch men ok to thêre burch Stavia, thêr is lidsen aftere have fon Stavre”, wat kan worden vertaald als: “Dit alles staat niet alleen op de Waraburgt, maar ook op de Burgt van Stavia, die zich bevindt achter het Poortgebouw van Stavre”.</ref>. Daar wordt, na het beschrijven van de reizen van Nêf Tünis van de Noordse stad Dênemarka naar de mediterrane stad Thyrhisburgt in het huidige Tunesië, verteld hoe de Friese expeditieleden Palestina bereikten. In de tekst wordt deze regio Sydon genoemd en omvat, naast de grenzen van Israël en Libanon, ook het westen van Syrië en Jordanië en de Egyptische uitlopers van de Sinaï. In de genoemde inscriptie is te lezen: “Toen (de Friezen) zich goed hadden gevestigd, stuurden ze enkele oude zeelieden en magiërs op expeditie naar de stad Sydon. Aanvankelijk zeiden de kustbewoners, die niets met hen te maken hadden: ‘Jullie zijn slechts buitenlandse avonturiers die wij niet respecteren.’ Maar toen ze hen enkele van onze ijzeren wapens verkochten, begon alles goed te gaan. Ze wilden ook graag ons barnsteen kopen, en hun vraag ernaar was niet te stillen... Toen kwamen de kooplieden en vroegen of ze twintig schepen mochten hebben, die ze met de beste producten zouden laden en zouden bemannen met wie nodig was voor de roeiriemen. Twaalf schepen werden toen geladen met wijn, honing, gelooid leer, en zadels en hoofdstellen met goud beslagen, zoals nooit eerder was gezien.” Zo beschrijft het Oera Linda het eerste contact tussen de Friese zeevaarders en de lokale stammen in Palestina (Sydon). Over de relaties die toen ontstonden tussen deze volkeren is het goed even stil te staan en ze te analyseren vanuit een paradigmatisch en archetypisch perspectief. In deze analyse zullen we onze belangrijkste hypothesen over de zeevolken, de Friezen, de Filistijnen en het oeroude Palestina ontvouwen. Laten we daar dus aan beginnen.

Volgens de hierboven besproken bewijzen zijn de historische “Zeevolken” de “Arisch-Friezen” uit de Oera Linda-sagen. Zij zouden vanaf het tweede millennium vóór het christendom grote delen van het Middellandse Zeegebied hebben gekoloniseerd. Hierin komen de verslagen over de “Zeevolken” en de legenden over de “Arisch-Friezen” uit het Oera Linda overeen. Een van deze volkeren zou door de Egyptenaren “peleset” zijn genoemd.<ref>Een van de meest overtuigende bewijzen, naar ons oordeel, dat de “peleset” of “Filistijnen” daadwerkelijk een vreemd volk waren in de regio Kanaän, is het “Beeldje van Padiiset”, dat tegenwoordig wordt bewaard in een particulier museum (Walters Art Museum). Daaruit blijkt dat de Filistijnen een etnisch geheel andere groep waren dan de autochtone Kanaänieten, zelfs qua taal.</ref> De oudste getuigenissen over de “peleset” bevinden zich in documenten uit het bewind van Ramses III en de Papyrus Harris I. Zowel de officiële geschiedschrijving als wijzelf zijn het erover eens dat de oude “peleset” overeenkomen met de zogenaamde “Filistijnen” uit de Bijbel. Dus als de “Filistijnen” de “peleset” zijn, dan zijn de “Filistijnen” een van de vele zeevolken van Noordse-Arische oorsprong, die de kusten van de Middellandse Zee bevoeren, verschillende volkeren in de regio veroverden en hun cultuur verspreidden. Rond 1200 vóór de gewone jaartelling zijn de Filistijnen al gevestigd in het westen van het huidige Palestina. Dan vinden er gebeurtenissen plaats die de Filistijnen tegenover een duister Semitisch volk uit de Sinaï plaatsen, dat algemeen bekend staat als de Israëlieten. Deze confrontaties vullen een groot deel van de verhalen in de bijbelse boeken van Samuel, Rechters en andere.

Volgens de officiële geschiedschrijving waren de Filistijnen in de 12e eeuw vóór de gewone jaartelling stevig gevestigd langs de hele kust van Kanaän, in steden als Gaza, Askelon, Asdod, Ekron en Gat. Ze hadden uitgebreide kennis van ijzer en andere metalen, wat overeenkomt met de verhalen uit het Oera Linda. Dit gaf hen een aanzienlijke militaire voorsprong en dreef hen tot de verovering van andere gebieden in de regio, zelfs tot in de Jordaanvallei. Vanuit het zuiden van Kanaän vielen ze de Israëlieten binnen en onderwierpen hen zodanig dat ze door deze laatsten als het grootste gevaar voor Israël werden beschouwd. Deze gebeurtenissen zijn voor ons buitengewoon belangrijk, omdat ze, vanuit een archetypisch en paradigmatisch perspectief, een van de eerste ontmoetingen markeren tussen deze twee wereldbeelden (het Arische en het Semitische) in een nieuwe historische context.

De oudste getuigenissen over de vijandschap en tegenstelling tussen Ariërs en Semieten, in het kader van het laatste tijdperk van de mensheid (dat wil zeggen, vanaf de uitvinding van het schrift)<ref>Het is belangrijk de lezer erop te wijzen dat ik voor de indeling van de verschillende historische perioden geen gebruik maak van de klassieke moderne referenties. Wat ik hier de “Laatste Era van de Mensheid” noem, komt overeen met de lange en uitgestrekte periode die moderne historici “Geschiedenis” noemen. Dus alles wat de “bekende geschiedenis” vormt, in tegenstelling tot de Prehistorie, vanaf de uitvinding van het schrift tot op de dag van vandaag (een lange periode van ongeveer zesduizend jaar), maakt deel uit van wat ik de “Laatste Era van de Mensheid” noem.</ref>, vinden hun meest kenmerkende en paradigmatische voorbeeld in de verhalen over de confrontaties tussen Filistijnen en Israëlieten (hiermee bedoelden we eerder het archetype van Goliath tegen David). Het gaat daar niet alleen om een strijd tussen vijandige stammen om territorium of invloed, maar om de archetypische confrontatie tussen twee totaal verschillende, tegengestelde en onverenigbare wereldbeelden. Het Oera Linda benadrukt deze tegenstelling en het verschil heel duidelijk wanneer het de onderscheidende kenmerken beschrijft van de proto-inwoners van Sydon, geïdentificeerd met de Semitische stammen die, na contact met de Arisch-Friezen, deel gaan uitmaken van hun wereld. Daar worden ze beschreven als vals, laf en hypocriet, geneigd tot het beoefenen van occulte wetenschappen, zwarte magie, sjamanisme en bloedrituelen. Volkeren zonder “eer”, geneigd tot plundering en oneerlijke handel, sterk materialistisch, met wie men voortdurend in conflict leeft.<ref>Strikt genomen verwijst het Oera Linda niet zozeer naar een volk, maar naar de bewoners van Sydon als een priesterkaste. Ze worden “Trowydas” of “Golen” genoemd, en in de tekst worden ze, telkens wanneer ze genoemd worden, met de slechtste bijvoeglijke naamwoorden beschreven.</ref>

Voor ons staat het buiten kijf dat de geschiedenis van de Filistijnen in de Oera Linda-sagen een onmiskenbare weerklank vindt. Net als de andere verwijzingen naar de zeevolken en hun voortdurende verschijning in het uitgestrekte Middellandse Zeegebied. Tot nu toe was deze kwestie nooit aan de orde gesteld in de uitgebreide literatuur over deze feiten. Daarom betekent het een aanzienlijke bijdrage van ons werk en ons onderzoek om het hier te presenteren. Net als alle andere identiteiten en verbanden die we in dit boek hebben vastgesteld. Mogen ze allemaal bijdragen aan een herschrijving van de geschiedenis.

==Noten==
<references />
[[Category:Sources Dutch]]