1940 Karel de Frank - Revision history

Jan at 16:53, 16 August 2026

2026-08-16T16:53:48Z

← Older revision		Revision as of 18:53, 16 August 2026
Line 538:		Line 538:

	In 784 begon de opstand zich zelfs uit te breiden over de oostelijke deelen van Friesland, waaruit Liudger — zooals wij boven reeds zagen — al had moeten vluchten. Tezamen met zijn gelijknamigen zoon trok Karel, wederom alles verwoestend, door Westfalen naar de Wezer. Daar het verder trekken hem door groote overstroomingen werd belet, wendde hij zich vervolgens oostwaarts, om door Noord-Thuringen het land der Oostfalen te bereiken, dat hij eveneens in een woestenij veranderde. In ongekunstelde, maar daarom toch niet minder veelzeggende bewoordingen wordt ons in Einhards Annalen<ref>Volgens Knöpp, aan wien wij het volgende citaat ontleenen, zijn deze „Annales Einhardi” echter niet van Einhard zelf afkomstig. De cursiveering is van ons.</ref> de barbaarsche krijgvoering geschilderd, waardoor Karel tenslotte zijn doel bereikte en den oorlog tot een voorloopig einde bracht. De hernieuwde onderwerping der Saksen wordt daarin namelijk als volgt beschreven:		In 784 begon de opstand zich zelfs uit te breiden over de oostelijke deelen van Friesland, waaruit Liudger — zooals wij boven reeds zagen — al had moeten vluchten. Tezamen met zijn gelijknamigen zoon trok Karel, wederom alles verwoestend, door Westfalen naar de Wezer. Daar het verder trekken hem door groote overstroomingen werd belet, wendde hij zich vervolgens oostwaarts, om door Noord-Thuringen het land der Oostfalen te bereiken, dat hij eveneens in een woestenij veranderde. In ongekunstelde, maar daarom toch niet minder veelzeggende bewoordingen wordt ons in Einhards Annalen<ref>Volgens Knöpp, aan wien wij het volgende citaat ontleenen, zijn deze „Annales Einhardi” echter niet van Einhard zelf afkomstig. De cursiveering is van ons.</ref> de barbaarsche krijgvoering geschilderd, waardoor Karel tenslotte zijn doel bereikte en den oorlog tot een voorloopig einde bracht. De hernieuwde onderwerping der Saksen wordt daarin namelijk als volgt beschreven:
	<blockquote>Hij (n.l. Karel) trok nu, terwijl hij hen (n.l. zijn gezin) met een voldoende betrouwbare en sterke bezetting in de vesting (n.l. de Eresburg) achterliet, met een licht bewapende manschap uit, om de gouwen der Saksen te verwoesten en hun dorpen te plunderen; hij bezorgde den Saksen een hoogst onrustigen winter, doordat hij zoowel door zijn eigen troepen, als door de legeraanvoerders, die hij uitzond, ''het heele land liet doorkruisen en met moord en brand liet verwoesten''. Nadat hij met zulke vernielingen den heelen winter door bijna [135] alle landstreken der Saksen zwaar had getroffen en aan het einde van den winter toevoer uit het Frankenland had gekregen, hield hij te Paderborn op de gebruikelijke wijze de algemeene rijksvergadering van zijn volk. Daarop trok hij naar de Bardengouw<ref>Een landstreek aan den linker oever van de beneden-Elbe in de buurt van Lüneburg, die vermoedelijk als de bakermat der Langobarden is te beschouwen.</ref> en toen hij hier hoorde, dat Widukind en Abbio zich in het Saksenland aan gene zijde van de Elbe ophielden, liet hij hen door Saksische gezanten aanmanen hun ongehoorzaamheid op te geven en zich zonder bedenken te onderwerpen. Toen zij echter in het bewustzijn van hun misdaden bezwaar maakten, om zich onder ’s Konings bescherming te stellen, beloofde hij hun op hun wensch straffeloosheid en stond hun ook de gijzelaars toe, die zij zich voor hun zekerheid bedongen; deze liet hij hun door Amalwin, een zijner hovelingen, brengen, en nu verschenen zij met dezen voor den Koning in zijn palts te Attigny en lieten zich doopen. Nadat namelijk de Koning, om ze af te halen, Amalwin had uitgezonden, was hij naar het Frankenland teruggekeerd. Thans had deze hardnekkige Saksische trouweloosheid voor enkele jaren een eind, voornamelijk echter slechts hierom, dat zich geen geschikte gelegenheid om af te vallen meer liet vinden<ref>Intusschen is het nog geen uitgemaakte zaak, dat dit bericht omtrent den doop van Widukind op waarheid berust; men vergelijke het artikel van Edmund Weber: „Ist Widukind ermordet worden?” in „Die Sonne”, Heft 7/8 van 1937.</ref>.<blockquote>		<blockquote>Hij (n.l. Karel) trok nu, terwijl hij hen (n.l. zijn gezin) met een voldoende betrouwbare en sterke bezetting in de vesting (n.l. de Eresburg) achterliet, met een licht bewapende manschap uit, om de gouwen der Saksen te verwoesten en hun dorpen te plunderen; hij bezorgde den Saksen een hoogst onrustigen winter, doordat hij zoowel door zijn eigen troepen, als door de legeraanvoerders, die hij uitzond, ''het heele land liet doorkruisen en met moord en brand liet verwoesten''. Nadat hij met zulke vernielingen den heelen winter door bijna [135] alle landstreken der Saksen zwaar had getroffen en aan het einde van den winter toevoer uit het Frankenland had gekregen, hield hij te Paderborn op de gebruikelijke wijze de algemeene rijksvergadering van zijn volk. Daarop trok hij naar de Bardengouw<ref>Een landstreek aan den linker oever van de beneden-Elbe in de buurt van Lüneburg, die vermoedelijk als de bakermat der Langobarden is te beschouwen.</ref> en toen hij hier hoorde, dat Widukind en Abbio zich in het Saksenland aan gene zijde van de Elbe ophielden, liet hij hen door Saksische gezanten aanmanen hun ongehoorzaamheid op te geven en zich zonder bedenken te onderwerpen. Toen zij echter in het bewustzijn van hun misdaden bezwaar maakten, om zich onder ’s Konings bescherming te stellen, beloofde hij hun op hun wensch straffeloosheid en stond hun ook de gijzelaars toe, die zij zich voor hun zekerheid bedongen; deze liet hij hun door Amalwin, een zijner hovelingen, brengen, en nu verschenen zij met dezen voor den Koning in zijn palts te Attigny en lieten zich doopen. Nadat namelijk de Koning, om ze af te halen, Amalwin had uitgezonden, was hij naar het Frankenland teruggekeerd. Thans had deze hardnekkige Saksische trouweloosheid voor enkele jaren een eind, voornamelijk echter slechts hierom, dat zich geen geschikte gelegenheid om af te vallen meer liet vinden<ref>Intusschen is het nog geen uitgemaakte zaak, dat dit bericht omtrent den doop van Widukind op waarheid berust; men vergelijke het artikel van Edmund Weber: „Ist Widukind ermordet worden?” in „Die Sonne”, Heft 7/8 van 1937.</ref>.</blockquote>

	====d. De methoden der onderwerping.====		====d. De methoden der onderwerping.====

Jan: link PDF

2026-08-10T10:14:27Z

link PDF

← Older revision		Revision as of 12:14, 10 August 2026
Line 1:		Line 1:
	Deze tekst bevat de gebruikelijke misvattingen (zoals over een vermeend Romeins Rijk), voortkomend uit een geloof in de authenticiteit van bronnen over de ‘Klassieke Oudheid’ en de vroege ‘Middeleeuwen’, die in de zgn. ''Renaissance'' zouden zijn herondekt, gekopiëerd en vervolgens direct verloren gegaan. Deze dubieuze bronnen lijken deels te zijn gebaseerd op ware feiten en namen. Wanneer de fictie eruit wordt gefilterd kan toch waardevolle informatie overblijven, die o.a. op basis van OL, nieuwe archeologie en genetica een reconstructie mogelijk kan maken. Andersom kan het ook dienen om delen uit OL beter te begrijpen.		Deze tekst [[https://archive.org/details/KarelDeFrankDeGrooteFransLos1940 PDF]] bevat de gebruikelijke misvattingen (zoals over een vermeend Romeins Rijk), voortkomend uit een geloof in de authenticiteit van bronnen over de ‘Klassieke Oudheid’ en de vroege ‘Middeleeuwen’, die in de zgn. ''Renaissance'' zouden zijn herondekt, gekopiëerd en vervolgens direct verloren gegaan. Deze dubieuze bronnen lijken deels te zijn gebaseerd op ware feiten en namen. Wanneer de fictie eruit wordt gefilterd kan toch waardevolle informatie overblijven, die o.a. op basis van OL, nieuwe archeologie en genetica een reconstructie mogelijk kan maken. Andersom kan het ook dienen om delen uit OL beter te begrijpen.

	<big>'''Karel de Frank — de Groote?'''</big>		<big>'''Karel de Frank — de Groote?'''</big>

Jan: hk. 4 en opmaak titels

2026-08-10T10:13:01Z

hk. 4 en opmaak titels

Show changes

Jan: link Cannstatt

2026-08-10T08:45:36Z

link Cannstatt

← Older revision		Revision as of 10:45, 10 August 2026
Line 199:		Line 199:
	haast enkel uit Romanen en Basken<ref>Dit volk woonde toenmaals tot aan de Garonne en nam dus een grooter gebied in dan tegenwoordig.</ref> bestaande bevolking. Terwijl dus de Romaansche kultuurelementen, die in het Frankische Rijk den boventoon voerden, noodzakelijk de overwegend Germaansche rijksdeelen moesten afstooten, vormden anderzijds de Germaansche kultuurelementen, die dit universeele rijk toch altijd nog bevatte, weer den steen des aanstoots voor dit zuidelijke rijksdeel met zijn in hoofdzaak Romaansche bevolking. Het is dan ook duidelijk, dat wanneer deze opstand, die welhaast alle nationale minderheden omvatte, was gelukt, de ontbinding van het Frankische Rijk in zijn nationale bestanddeelen, die op den duur onvermijdelijk was, juist een eeuw vroeger zou zijn ingetreden, dan de geschiedenis het tenslotte heeft gewild, terwijl de onderwerping van ’t Germaansche kernland aan dit rijk zou zijn voorkomen. De ziel van dezen, voor het Frankische Rijk zoo allergevaarlijksten, opstand schijnt de Zwabische hertog Dietbald te zijn geweest, die in Zuid-Duitschland dezelfde rol heeft gespeeld, als later Widukind in het Noorden<ref>Verg. het artikel van W. Kinkelin: „Das Blutbad von Cannstatt und seine Folgen für das Schwabenland”, in „Germanen Erbe" van Sept. 1938, waaraan wij vele gegevens ontleenden.</ref>. Reeds in 730 hertog der Alemannen geworden, verwekte hij een opstand in de Zwabische Elzas, waarop Karloman en Pippijn het volgend jaar zijn land binnen trokken en het geheel verwoestten. Naar met zekerheid mag worden aangenomen, was het Dietbald erom te doen, de gedwongen bekeering van zijn, nog bijna geheel heidensch gebleven, volk tot het Roomsch-katholieke Christendom, die met de volledige onderwerping aan het Frankische gezag onvermijdelijk gepaard zou gaan, ter elfder ure te verhinderen en, met de vrijheid, ook de eenheid van [51] zijn volk te redden. Daarentegen schijnt de opstand van Beieren door den Paus te zijn uitgelokt, ofschoon het huwelijk, dat de Beiersche hertog Odilo tegen den wil der Frankische heerschers had gesloten met hun zuster Hiltrud, die tot hem was gevlucht, de onmiddellijke aanleiding werd tot de openlijke breuk<ref>Verg. Timerding: „Die christliche Frühzeit Deutschlands in den Berichten über die Bekehrer”, deel II blz. 50 e.v.</ref>. Deze tijdelijke afwijking van de pro-Frankische koers, die de pauselijke politiek sinds Chlodwig placht te volgen, is misschien op te vatten als het antwoord op de onafhankelijke houding, die Karel Martel tegenover de kerk had aangenomen. Had Karel niet het jaar tevoren (740) het Romeinsche consulaat, d.i. het oppergezag over Rome, dat Gregorius III hem, onder beding van hulp tegen de Langobarden, aanbood, met beslistheid van de hand gewezen? Hoe dit ook zij, zeker is, dat in den slag aan de Lech (743), waarin de Beieren en de met hen verbonden Saksen, Alemannen en Slaven door de Frankische hertogen werden verslagen, ook een pauselijk legaat werd gevangen genomen, die door de Franken om zijn „verraad” werd gehoond.		haast enkel uit Romanen en Basken<ref>Dit volk woonde toenmaals tot aan de Garonne en nam dus een grooter gebied in dan tegenwoordig.</ref> bestaande bevolking. Terwijl dus de Romaansche kultuurelementen, die in het Frankische Rijk den boventoon voerden, noodzakelijk de overwegend Germaansche rijksdeelen moesten afstooten, vormden anderzijds de Germaansche kultuurelementen, die dit universeele rijk toch altijd nog bevatte, weer den steen des aanstoots voor dit zuidelijke rijksdeel met zijn in hoofdzaak Romaansche bevolking. Het is dan ook duidelijk, dat wanneer deze opstand, die welhaast alle nationale minderheden omvatte, was gelukt, de ontbinding van het Frankische Rijk in zijn nationale bestanddeelen, die op den duur onvermijdelijk was, juist een eeuw vroeger zou zijn ingetreden, dan de geschiedenis het tenslotte heeft gewild, terwijl de onderwerping van ’t Germaansche kernland aan dit rijk zou zijn voorkomen. De ziel van dezen, voor het Frankische Rijk zoo allergevaarlijksten, opstand schijnt de Zwabische hertog Dietbald te zijn geweest, die in Zuid-Duitschland dezelfde rol heeft gespeeld, als later Widukind in het Noorden<ref>Verg. het artikel van W. Kinkelin: „Das Blutbad von Cannstatt und seine Folgen für das Schwabenland”, in „Germanen Erbe" van Sept. 1938, waaraan wij vele gegevens ontleenden.</ref>. Reeds in 730 hertog der Alemannen geworden, verwekte hij een opstand in de Zwabische Elzas, waarop Karloman en Pippijn het volgend jaar zijn land binnen trokken en het geheel verwoestten. Naar met zekerheid mag worden aangenomen, was het Dietbald erom te doen, de gedwongen bekeering van zijn, nog bijna geheel heidensch gebleven, volk tot het Roomsch-katholieke Christendom, die met de volledige onderwerping aan het Frankische gezag onvermijdelijk gepaard zou gaan, ter elfder ure te verhinderen en, met de vrijheid, ook de eenheid van [51] zijn volk te redden. Daarentegen schijnt de opstand van Beieren door den Paus te zijn uitgelokt, ofschoon het huwelijk, dat de Beiersche hertog Odilo tegen den wil der Frankische heerschers had gesloten met hun zuster Hiltrud, die tot hem was gevlucht, de onmiddellijke aanleiding werd tot de openlijke breuk<ref>Verg. Timerding: „Die christliche Frühzeit Deutschlands in den Berichten über die Bekehrer”, deel II blz. 50 e.v.</ref>. Deze tijdelijke afwijking van de pro-Frankische koers, die de pauselijke politiek sinds Chlodwig placht te volgen, is misschien op te vatten als het antwoord op de onafhankelijke houding, die Karel Martel tegenover de kerk had aangenomen. Had Karel niet het jaar tevoren (740) het Romeinsche consulaat, d.i. het oppergezag over Rome, dat Gregorius III hem, onder beding van hulp tegen de Langobarden, aanbood, met beslistheid van de hand gewezen? Hoe dit ook zij, zeker is, dat in den slag aan de Lech (743), waarin de Beieren en de met hen verbonden Saksen, Alemannen en Slaven door de Frankische hertogen werden verslagen, ook een pauselijk legaat werd gevangen genomen, die door de Franken om zijn „verraad” werd gehoond.

	Terwijl Odilo het jaar daarop vrede sloot en zich verder tot aan zijn dood (748) in zijn afhankelijke positie schikte, zetten de Alemannen den krijg voort en vielen, terwijl Karloman en Pippijn tegen de Saksen streden, onverwachts den Elzas binnen. Ondanks een vijftal bloedige veldtochten, die in de opeenvolgende jaren tegen hen werden ondernomen, konden zij niet tot onderwerping worden gebracht. De zooveel grootere hardnekkigheid, waardoor hun verzet zich van dat der Beieren onderscheidt, kan, evenals hun trouw aan het oude geloof, slechts uit hun onvermengd gebleven bloed worden verklaard<ref>Men bedenke, dat Zwaben (d.i. het gebied der Alemannen in engeren zin!) nog tegenwoordig dat deel van Zuid-Duitschland is, waar het Noordras het sterkst overweegt en vergelijke in dit verband de kaart op blz. 163 van Günther’s „Rassenkunde des Deutschen Volkes”.</ref>. Teneinde hun weerstand voorgoed te breken nam Karloman tenslotte zijn toevlucht tot een afgrijselijk middel. In grimmigen toorn („cum magno furore”) over zijn voortdurende mislukkingen verzamelde hij in het jaar 746 zijn geheele legermacht en rukte opnieuw Zwaben binnen. Wat volgt, is in de bronnen niet geheel duidelijk. Het schijnt, dat Karloman, onder het voorwendsel van vredesonderhandelingen, de aanvoerders der Alemannen heeft verlokt tot een samenkomst, welke te Cannstatt<ref>Tegenwoordig een wijk van Stuttgart.</ref>, waar een oude Zwabische dingplaats was, plaats vond. In elk geval stonden beide legers daar als in wapenstilstand tegenover elkaar, het Alemannische waarschijnlijk ongewapend, toen Karloman het leger zijner tegenstanders plotseling verraderlijk liet overvallen. In [52] het schrikkelijke bloedbad, dat daarbij werd aangericht, werden vele duizenden („multa milia”) Alemannen, daaronder alle aanvoerders, lafhartig vermoord. Misschien was het berouw over zijn laaghartige daad, wat Karloman het volgend jaar deed besluiten de regeering neer te leggen en zich in een klooster terug te trekken. De schanddaad, waardoor hij de kracht van een vrij volk had gebroken, kon naar toenmalig christelijke opvatting door zelfvernedering en boete weer worden goed gemaakt; naar Germaansche opvatting blijft hij echter eerloos!		Terwijl Odilo het jaar daarop vrede sloot en zich verder tot aan zijn dood (748) in zijn afhankelijke positie schikte, zetten de Alemannen den krijg voort en vielen, terwijl Karloman en Pippijn tegen de Saksen streden, onverwachts den Elzas binnen. Ondanks een vijftal bloedige veldtochten, die in de opeenvolgende jaren tegen hen werden ondernomen, konden zij niet tot onderwerping worden gebracht. De zooveel grootere hardnekkigheid, waardoor hun verzet zich van dat der Beieren onderscheidt, kan, evenals hun trouw aan het oude geloof, slechts uit hun onvermengd gebleven bloed worden verklaard<ref>Men bedenke, dat Zwaben (d.i. het gebied der Alemannen in engeren zin!) nog tegenwoordig dat deel van Zuid-Duitschland is, waar het Noordras het sterkst overweegt en vergelijke in dit verband de kaart op blz. 163 van Günther’s „Rassenkunde des Deutschen Volkes”.</ref>. Teneinde hun weerstand voorgoed te breken nam Karloman tenslotte zijn toevlucht tot een afgrijselijk middel. In grimmigen toorn („cum magno furore”) over zijn voortdurende mislukkingen verzamelde hij in het jaar 746 zijn geheele legermacht en rukte opnieuw Zwaben binnen. Wat volgt, is in de bronnen niet geheel duidelijk. Het schijnt, dat Karloman, onder het voorwendsel van vredesonderhandelingen, de aanvoerders der Alemannen heeft verlokt tot een samenkomst, welke te [https://de.wikipedia.org/wiki/Bad_Cannstatt#Mittelalter Cannstatt]<ref>Tegenwoordig een wijk van Stuttgart.</ref>, waar een oude Zwabische dingplaats was, plaats vond. In elk geval stonden beide legers daar als in wapenstilstand tegenover elkaar, het Alemannische waarschijnlijk ongewapend, toen Karloman het leger zijner tegenstanders plotseling verraderlijk liet overvallen. In [52] het schrikkelijke bloedbad, dat daarbij werd aangericht, werden vele duizenden („multa milia”) Alemannen, daaronder alle aanvoerders, lafhartig vermoord. Misschien was het berouw over zijn laaghartige daad, wat Karloman het volgend jaar deed besluiten de regeering neer te leggen en zich in een klooster terug te trekken. De schanddaad, waardoor hij de kracht van een vrij volk had gebroken, kon naar toenmalig christelijke opvatting door zelfvernedering en boete weer worden goed gemaakt; naar Germaansche opvatting blijft hij echter eerloos!

	<nowiki/>* * *		<nowiki/>* * *

Jan: link Felix Dahn

2026-08-10T08:10:49Z

link Felix Dahn

← Older revision		Revision as of 10:10, 10 August 2026
Line 209:		Line 209:
	Een duidelijk bewijs voor de kracht, waarmee ook Aquitanië zijn nationale zelfstandigheid trachtte te verwezenlijken, ligt wel hierin, dat Pippijn de Korte dit uitgestrekte gebied, met welks hertogen ook zijn vader reeds jarenlang had gestreden, eerst kon onderwerpen, nadat hij door de verovering van Narbonne (759) de Arabieren geheel uit Gallië had verdreven.		Een duidelijk bewijs voor de kracht, waarmee ook Aquitanië zijn nationale zelfstandigheid trachtte te verwezenlijken, ligt wel hierin, dat Pippijn de Korte dit uitgestrekte gebied, met welks hertogen ook zijn vader reeds jarenlang had gestreden, eerst kon onderwerpen, nadat hij door de verovering van Narbonne (759) de Arabieren geheel uit Gallië had verdreven.

	[54] Niet minder dan acht veldtochten (760-768) moest hij evenwel nog ondernemen, eer het verzet, na groote inspanning, geheel was gebroken. De inlijving van Aquitanië wordt dan ook reeds door geschiedschrijvers uit zijn eigen tijd (Paulus Diaconus en Einhard) Pippijns verdienstelijkste daad genoemd. Met recht wordt er evenwel door Dahn op gewezen, dat de onderwerping van dit half onafhankelijk geworden gebied het ontstaan van het latere Frankrijk heeft mogelijk gemaakt. Van het dienen van een specifiek Germaansch belang was hier dus evenmin sprake, als bij de politiek der Karolingers in het algemeen. Ook is het voor den on-Germaanschen aard van dit geslacht weer kenmerkend, dat Waifar, de laatste hertog van Aquitanië, na door Pippijn rusteloos te zijn achtervolgd, tenslotte door zijn eigen mannen werd vermoord, naar men zeide op aanstoken van laatstgenoemde. Zonder omkooperij en moord scheen de Frankische staat ook hier het nationale verzet niet te kunnen overwinnen. Het feit evenwel, dat de Beiersche hertog Tassilo van dezen oorlog gebruik maakte, om den leenseed aan Pippijn, tot het zweren waarvan hij enkele jaren tevoren (754) was gedwongen, te verbreken en zich weer onafhankelijk te maken, bewijst ten overvloede, dat deze universeele staat zijn nationale bestanddeelen slechts met moeite en hoofdzakelijk door geweld in toom vermocht te houden.		[54] Niet minder dan acht veldtochten (760-768) moest hij evenwel nog ondernemen, eer het verzet, na groote inspanning, geheel was gebroken. De inlijving van Aquitanië wordt dan ook reeds door geschiedschrijvers uit zijn eigen tijd (Paulus Diaconus en Einhard) Pippijns verdienstelijkste daad genoemd. Met recht wordt er evenwel door [https://de.wikipedia.org/wiki/Felix_Dahn Dahn] op gewezen, dat de onderwerping van dit half onafhankelijk geworden gebied het ontstaan van het latere Frankrijk heeft mogelijk gemaakt. Van het dienen van een specifiek Germaansch belang was hier dus evenmin sprake, als bij de politiek der Karolingers in het algemeen. Ook is het voor den on-Germaanschen aard van dit geslacht weer kenmerkend, dat Waifar, de laatste hertog van Aquitanië, na door Pippijn rusteloos te zijn achtervolgd, tenslotte door zijn eigen mannen werd vermoord, naar men zeide op aanstoken van laatstgenoemde. Zonder omkooperij en moord scheen de Frankische staat ook hier het nationale verzet niet te kunnen overwinnen. Het feit evenwel, dat de Beiersche hertog Tassilo van dezen oorlog gebruik maakte, om den leenseed aan Pippijn, tot het zweren waarvan hij enkele jaren tevoren (754) was gedwongen, te verbreken en zich weer onafhankelijk te maken, bewijst ten overvloede, dat deze universeele staat zijn nationale bestanddeelen slechts met moeite en hoofdzakelijk door geweld in toom vermocht te houden.

	<nowiki/>* * *		<nowiki/>* * *

Jan: hk. 3

2026-08-08T08:07:10Z

hk. 3

Show changes

Jan: hk. 2

2026-08-07T07:34:39Z

hk. 2

Show changes

Jan at 06:17, 6 August 2026

2026-08-06T06:17:20Z

← Older revision		Revision as of 08:17, 6 August 2026
Line 1:		Line 1:
	Deze tekst bevat de gebruikelijke misvattingen (zoals over een vermeend Romeins Rijk), voortkomend uit een geloof in de authenticiteit van bronnen over de ‘Klassieke Oudheid’ en de vroege ‘Middeleeuwen’, die in de zgn. ''Renaissance'' zouden zijn herondekt, gekopiëerd en vervolgens direct verloren gegaan. Deze dubieuze bronnen lijken deels te zijn gebaseerd op ware feiten en namen. Wanneer de de fictie eruit wordt gefilterd kan toch waardevolle informatie overblijven, die o.a. op basis van OL, nieuwe archeologie en genetica een reconstructie mogelijk kan maken. Andersom kan het ook dienen om delen uit OL beter te begrijpen.		Deze tekst bevat de gebruikelijke misvattingen (zoals over een vermeend Romeins Rijk), voortkomend uit een geloof in de authenticiteit van bronnen over de ‘Klassieke Oudheid’ en de vroege ‘Middeleeuwen’, die in de zgn. ''Renaissance'' zouden zijn herondekt, gekopiëerd en vervolgens direct verloren gegaan. Deze dubieuze bronnen lijken deels te zijn gebaseerd op ware feiten en namen. Wanneer de fictie eruit wordt gefilterd kan toch waardevolle informatie overblijven, die o.a. op basis van OL, nieuwe archeologie en genetica een reconstructie mogelijk kan maken. Andersom kan het ook dienen om delen uit OL beter te begrijpen.

	==Karel de Frank — de Groote?==		==Karel de Frank — de Groote?==

Jan: hk 5

2026-08-06T06:14:35Z

hk 5

Show changes

Jan: inleidende opmerking en hk. 1

2026-08-05T12:57:12Z

inleidende opmerking en hk. 1

Show changes